Zespół Szkół nr 1 w Nowym Dworze Mazowieckim

Wyszukiwarka

Menu dodatkowe

Nawigacja

Treść strony

Drogie Dzieci i Drodzy Rodzice!

 

Bajka na poniedziałek 30.03.2020r.

 

A. Stążka- Gawrysiak, Self-Reg Opowieści dla dzieci o tym jak działać gdy emocje biorą górę.

 

 

O tym, że czasem podstawiamy komuś nogę i sami nie wiemy dlaczego.

 

Jest piękny, słoneczny dzień. Kuba, Lenka i dzieci z sąsiedztwa bawią się na placu zabaw. Ich rodzice siedzą na ławkach tuż obok. Dzieci co chwila wołają w ich stronę:

- Mamo, zobacz!

- Tato, patrz na mnie!

- Mamo, widzisz?

Tata Kuby i Lenki ma w uszach słuchawki. Słucha audiobooka, jednocześnie patrząc na dzieci. Za każdym razem, kiedy go wołają, odkrzykuje:

- Widzę cię Lenko! Jesteś wysoko, wysoko na drabinkach!

Albo:

- Kuba, widziałem, jak szybko zjechałeś ze zjeżdżalni!

Kuba, Lenka, Staś i Marysia grają właśnie w berka. Krzycząc przy tym i śmieją się wesoło.

-Berek, berek, daj mi cukierek! – Rozbawiona Lenka przebiega obok jakiegoś chłopca.

Ten nagle wysuwa stopę tak, że Lenka potyka się o nią i bęc!- upada jak długa. Zaczyna płakać:

- Auaaaaaa! Kolanko boli! Tatoooooo!

Chłopiec szybko cofa się o kilka kroków i odwraca wzrok. Tata Kuby
i Lenki podchodzi do córeczki. Kuba koło niej, bierze ją w ramiona, głaszcze uspokajająco po plecach i razem oglądają kolanko. Na szczęście nie jest zranione.

- Podmuchać? – Pyta tata.

- Taaaak! – płacze Lenka. – Boli!

Obok nich wyrasta jak spod ziemi Kuba. Zagniewany zwraca się
do chłopca:

- To przez ciebie! Podstawiłeś jej nogę! Zobacz, teraz ją boli!

- To nie ja! – mówi szybko chłopiec, patrząc w bok. Jest blady, zaciska pięści i usta, przestępując z nogi na nogę.

- Przecież widziałem! Kłamiesz!- krzyczy rozzłoszczony Kuba.

- Nieprawda! Sama upadła! – Chłopiec jest bliski łez.

- Tato, widziałeś? On podstawił jej nogę i w dodatku kłamie, że to nie on! – oburza się Kuba.

Tata nie odpowiada. Głaszcze córeczkę po plecach i pyta z czułością:

- Jak tam twoje kolanko? Już dobrze?

- Już nie boli – odpowiada Lenka. – Ale jestem zła na niego. – Wskazuje ręką chłopca.

- Jesteś zła, bo upadłaś?

- Tak, to przez niego. – Widziałeś? – pyta Lenka.

- Nie widziałem, akurat wtedy na was nie patrzyłem. Za to wcześniej – tata zwraca się łagodnie do chłopca – widziałem, jak zwinnie wchodzisz na pająka. A na samej górze stałeś bez trzymanki, to było niezłe! Masz dobre poczucie równowagi.

Chłopiec z niedowierzaniem wlepia wzrok w tatę Kuby i Lenki. Otwiera
i zamyka usta. Jego pięści się rozluźniają.

- Naprawdę pan to widział? – pyta niepewnie. – Moja mama nie patrzyła, jak się wspinałem. Cały czas biega za Frankiem, moim małym bratem. On dopiero nauczył się chodzić – dodaje rozżalony.

Kuba i Lenka patrzą na chłopca. Już nie czują złości.

- Naprawdę widziałem- odpowiada tata. – Wiesz Lenka kiedyś też była taka mała  i musieliśmy jej pilnować, bo n wszystko się wspinała i nie znała strachu. Kuba bywał czasem bardzo rozżalony, że poświęcamy mu mniej uwagi. Zgadza się Kubusiu?

- Już nie pamiętam, to było dawno – odpowiada Kuba. Teraz czasem jest mi przykro, kiedy mama usypia Lenkę, a ja muszę czekać, żeby mi poczytała przed snem.

Chłopiec patrzy na Kubę ze zrozumieniem i mówi:

- To nie fair, że musimy czekać prawda?

- Trochę nie fair. Ale w ogóle fajnie jest mieć rodzeństwo, można się razem bawić. Lenka jest w porządku, tylko czasem rozwala mi budowle
z Lego. A tobie jest fajnie, bo masz brata! Też bym chciał mieć jeszcze brata.

- Ja też, Ja też!- woła Lenka.

- Lenka przecież ty już masz brata! – mówi Kuba pobłażliwie. – Czyli mnie!

Zdezorientowana Lenka mruga oczami.

Chłopiec i tata śmieją się, rozbawieni.

- A ty naprawdę stałeś na samej górze pająka bez trzymanki?- zwraca się Kuba do chłopca.

- Naprawdę. Kiedyś się bałem, ale teraz już nie, bo długo ćwiczyłem- odpowiada ten z ożywieniem.

- Bardzo lubię się wspinać. Najbardziej na ściankę wspinaczkową, ale pająki też są super. A może chcecie…? – zwraca się tata Kuby i Lenki, po czym przerywa. Odwraca wzrok i zawiesza głowę. – Pewnie nie chcecie się ze mną bawić, bo podstawiłem Ci nogę – mówi cicho do Lenki.

- Bardzo cię boli to kolano?

- Wcale nie boli, tata podmuchał- oświadcza beztrosko Lenka. – Chcesz się z nami bawić?

- No pewnie! – Chłopiec uśmiecha się szeroko, a potem dodaje ze skruchą: - Przeprasza, że ci podstawiłem nogę. Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Już nie będę.

Kuba i tata uśmiechają się.

- Już chyba wiesz, że mam na imię Kuba, a to moja siostra Lenka – mówi Kuba.

- A ja jestem Filip- odpowiada uszczęśliwiony chłopiec. – Idziemy na pająka?

Dzieci pędzą w kierunku pająka i jeszcze długo bawią się zgodnie.

 

Dzieci, podobnie jak dorośli, mają potrzebę bycia widzianymi i docenianymi. Kiedy dziecko nie otrzymuje wystarczającej uwagi ze strony opiekuna, czuje się sfrustrowane. Może wyrażać frustrację przez  zwracanie na siebie uwagi ( czasem w sposób niezgodny z regułami życia społecznego: bicie, niemiłe słowa, niszczenie przedmiotów), płacz „ bez powodu”, sztywne trzymanie się pomysłu, którego nie da się w danych warunkach zrealizować itd. Filip podstawia nogę dziewczynce, bo chce być dostrzeżony; nie jest to świadome działanie ani tym bardziej manipulacja. Tata Lenki potrafi zdobyć się na łagodną reakcję wobec chłopca, który zaatakował jego córeczkę, ponieważ w chwili zdarzenia był spokojny i ma nawyk postrzegania trudnych zachowań dzieci  jako efektów nadmiernego stresu. Spokojna, akceptująca obecność dorosłego i zaspokojenie potrzeb chłopca pomagają Filipowi uspokoić się i uzyskać wgląd w swoje zachowanie. Poczuć empatię, skruchę i przeprosić Lenkę. Gdyby tata Lenki lub inny dorosły udzielił Filipowi reprymendy, stres chłopca pogłębiłby się. Ewentualne przeprosiny byłyby nieszczere, wymuszone, a nagromadzone napięcie mogłoby znaleźć ujście w kolejnych atakach agresji „bez powodu”.

 

Pozdrawiam Pani Natalia

 

       DZIEŃ DOBRY! Znalezione obrazy dla zapytania: zdjęcia kwiatków dla dzieci

 

Zabawa na piątek 27.03.2020r. 

Skrzynia mocy i sejf na zmartwienia

 

Potrzebne nam będą pudełka ( mogą być np. po butach).

 

Razem z dziećmi ozdabiamy dwa pudełka, które będą spełniały funkcję skrzyni mocy i sejfu na zmartwienia.

Sejf ma pomóc dzieciom w przykrych sytuacjach. Kiedy dziecko poczuje się źle; będzie smutne, wystraszone czy złe, może narysować to co spowodowało daną emocje i wrzucić to do sejfu. Dziecko powinno przystąpić do rysowania, gdy już wyciszy negatywne emocje.

Rodzic mówi dziecku: Kiedy wrzucisz rysunek do sejfu, będzie tam zamknięty i bezpieczny. Teraz nie musisz już się martwić. Odetchnij
i baw się dalej. Za każdy rysunek dajemy dziecku pisemną pochwałę, możemy narysować serduszko, uśmiechnięte słoneczko itp. Pochwały te będą wrzucane do skrzyni mocy.

Raz w tygodniu można otworzyć sejf, zobaczyć, co jest w środku
i omówić z dzieckiem rysunki, a także wymyślić z sposoby na uniknięcie takiej sytuacji w przyszłości.

Należy pamiętać, aby omawianie nie zmieniło się w ocenę dziecka. Kładziemy nacisk na pozytywne aspekty zachowania.

W skrzyni mocy nasze pozytywne zachowania nabierają siły. Tam rodzic może wrzucać zapisane pochwały, a także rysunki dziecka, które pokazują sytuacje w których dzieci były z siebie dumne. Jeśli dziecko nie potrafi narysować danej sytuacji, to oczywiście pomagamy mu.

Po kilu dniach, jak nazbiera się troszkę rysunków, otwieramy razem
z dzieckiem skrzynię mocy i odczytujemy notatki, oglądamy rysunki. Chwalimy dziecko za to, że stara się kontrolować swoje nieprzyjemne emocje i za umiejętność wyrażenia tych pozytywnych. Doceniamy najmniejsze gesty. Taka uwaga wpływa niezwykle motywująco na dzieci.

A.Łucjanek, Emocje, Wyd. Forum Media Polska

 

Życzę miłej zabawy

Pani Natalia 

Znalezione obrazy dla zapytania: słoneczko

Dzień dobry!

 

Zabawa na czwartek 26.03.2020r.

 

 

Zapamiętaj emocje 

 

W tej zabawie można wykorzystać materiały z ćwiczenia wczorajszego – kostka uczuć

Cel zabawy:

- rozpoznawanie uczuć

- koncentrowanie uwagi

- stosowanie się do poleceń ( polecenia wymagają umiejętności słuchania, pamięci roboczej, organizacji i planowania motorycznego. Ta umiejętność jest niezbędna m.in w szkole i w interakcjach
z rówieśnikami i rodziną)

Opis zabawy :

Zapamiętaj emocje to zabawa, która ma na celu nauczyć dzieci rozpoznawania i identyfikowania różnych sposobów wyrażania emocji.

 

Przebieg zabawy krok po kroku:

Potrzebne będą nam obrazki z emocjami. Rozkładamy karty na stole lub podłodze obrazkami w dół. Mówimy dziecku, żeby wymieniło emocje, które zna.

Zadaniem Państwa i dzieci jest znalezienie par – przebieg zabawy taki sam jak w grze memory. Podczas zdobycia pary można odnieść daną emocję do swojej osoby, czyli opowiedzieć kiedy my jesteśmy smutni, źli, itd.

Linda A. Reddy, Rozwijanie umiejętności społecznych dziecka, Wyd.PWN, Warszawa, 2015

 

 

 

Pozdrawiam Pani Natalia

 

Drogie Dzieci i Drodzy Rodzice

 

Ważna informacja 

 

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Nowym Dworze Mazowieckim informuje, że zorganizowaliśmy wsparcie psychologiczne dla chorych i ich rodzin, a także dla osób przeżywających kryzys psychiczny.
Wyznaczony specjalista: Grażyna Cichocka-Domańska,
Telefon 601-500-614
Godziny dyżuru pod telefonem pn - pt godz. 10.00-14.00
Można również zgłosić taką potrzebę w sekretariacie, wyznaczony przez dyrektora lub kierownika Filii w Nasielsku pracownik skontaktuje się z tą osobą i najszybciej jak tylko będzie to możliwe przeprowadzi rozmowę wspierającą zdalnie tj. przez telefon).
- kontakt telefoniczny do PP-P Nowy Dwór Mazowiecki
22 775-20-13 godz. 9.00-13.00
- kontakt telefoniczny do Filii w Nasielsku
23 691-26-47 dyżur w godz. 9.00-13.00

Kontakt jest również możliwy za pośrednictwem fanpage poradni https://www.facebook.com/Poradnia-Psychologiczno-Pedagogiczna-w-Nowym-Dworze-Mazowieckim-363445663795763/
lub fanpage Filii w Nasielsku
https://www.facebook.com/Poradnia-Psychologiczno-Pedagogiczna-w-Nasielsku-105246970945339/
Powyższe informacje będą również umieszczone na stronie internetowej Kuratorium Oświaty w Warszawie.

 

Zabawa na środę 25.03.2020r.

 

 

Kostka uczuć

 

Cel zabawy:

- wyrażanie emocji

- rozpoznawanie emocji

 

Możemy wydrukować i skleić kostkę przedstawiającą podstawowe emocje, jeśli nie mamy dostępu do drukarki to można na małych kartkach narysować dziecku 4 podstawowe emocje: radość, smutek, złość ,strach.

I sposób zabawy

Jeżeli mamy kostkę to rzucamy nią na zmianę z dzieckiem. Emocja jaka nam wypadnie musi zostać nazwana przez dziecko, a także dziecko powinno nam powiedzieć z jakiego powodu czujemy się np. smutni lub szczęśliwi.

 

II sposób zabawy

Dziecko rzuca kostką lub losuje karteczki , nie pokazuje rodzicowi co mu wypadło/ co wylosowało. Rodzic musi zgadnąć co to za emocja na podstawie scenki jaką odegra dziecko, bez używania słów. Następnie rodzic odgrywa scenkę zgodnie z tym co wypadło mu na kostce lub co wylosował.

 

Przykładowe ilustracje  https://www.google.com/search?q=kostka+uczu%C4%87&sxsrf=ALeKk01kUhuG4-WgU-cp3tQe_1-ZQXAcCw:1585055594928&tbm=isch&source=iu&ictx=1&fir=btCzpSHbZ7SaGM%253A%252C1-b2JKjHKv-i-M%252C_&vet=1&usg=AI4_-kQ1nbKVRAHx5UzgOyOPOcQo27JCPg&sa=X&ved=2ahUKEwiwgb2dmLPoAhURw8QBHUukB5UQ9QEwA3oECAoQHw#imgrc=wmXm8g4sn3-0xM

Znalezione obrazy dla zapytania: kostka uczuć

 

Miłej zabawy życzy Pani Natalia 

 

 

 

Drogie Dzieci i Drodzy Rodzice!

 

Propozycja zabaw na wtorek 24.03.2020r. 

Ćwiczenia relaksacyjne

 

 

Opowieść o żółwiu – jest to historia małego żółwia, który na wszystko się złościł i łatwo tracił kontrolę nad sobą.

Pewnego dnia żółw czuł się samotny i odizolowany. Tego dnia spotkał mądrego żółwia, który pokazał mu sztuczkę, dzięki której można się kontrolować, gdy odczuwa się złość. Powiedział żółwiowi, aby wszedł do skorupy i liczył, aż się uspokoi, żeby zatrzymał  myśli i się zrelaksował.

Ta opowieść jest kierowana do dzieci w wieku od 3 do 7 lat. Aby nauczyć dzieci tej umiejętności, możemy każdemu dać naklejkę lub mały kawałek papieru z wizerunkiem  żółwia, za każdym razem, gdy wykona to ćwiczenie podczas stresującej sytuacji. A. Schneider, Techniki Relaksacji.

 

Ćwiczenia i zabawy wspierające różne umiejętności w sferze emocjonalno – społecznej

 

  • Nazywanie emocji

To zabawa polegająca na opowiadaniu o nastrojach innych ludzi na podstawie np. zdjęć wyciętych z gazet. Dziecko ma za zadanie zastanowić się nad przyczynami przeżywanych emocji przez bohaterów zdjęć, a także wymyślić, w jaki sposób można zmienić nastrój danej osoby.

 

  • Pomagamy w domu

Rodzic włącza dziecku muzykę ( obojętnie jaką) podczas, której dziecko chodzi po pokoju. Gdy rodzic zatrzyma muzykę, dziecko musi się zatrzymać i udawać, że wykonuje jakąś czynność domową np. pranie, odkurzanie, prasowanie, gotowanie itp. Zadaniem rodzica jest uzupełniać czynności dziecka np. dziecko gotuje, a rodzic udaje, że kroi warzywa, dziecko myje naczynia, a rodzic je wyciera lub odkłada w wybrane miejsce itd. Na koniec zabawy rodzic zadaje pytanie dziecku czy przyjemnie jest pomagać w domu i dlaczego jest to ważne.

 

 

Miłej zabawy życzy Pani Natalia

DZIEŃ DOBRY 

 

Ćwiczenia na poniedziałek 23.03.2020r.

Link do bajki o koronawirusie  https://www.dzieckiembadz.pl/2020/03/o-wirusie-ktory-nosi-korone-opowiadanie.htmlkoronawirus1.jpg

 

 

Ćwiczenia relaksacyjne 

 

Kolorowanie mandali 

 

Cele ćwiczenia:


- radzenie sobie ze stresem;

- wyciszenie się i zrelaksowanie;

- doskonalenie koncentracji uwagi;

- kształtowanie wytrwałości, cierpliwości i konsekwencji w dążeniu do celu;

- odreagowanie napięć;

- usprawnianie motoryki małej;

 

Przykładowe mandale:

           

Znalezione obrazy dla zapytania: mandale dla dzieci zwierzęta

Znalezione obrazy dla zapytania: mandale dla dzieci zwierzęta

Znalezione obrazy dla zapytania: mandale dla dzieci zwierzęta

 

Ćwiczenia wspierające rozwój emocjonalny dziecka

 

Emocja na poniedziałek : Smutek 

 

Bajka o smutnym mieście

 

Za wielką rzeką, bardzo daleko było małe miasteczko. Ktoś kto patrzył na nie z daleka nie zauważyłby nic dziwnego. Ale jeżeli podeszlibyśmy całkiem blisko zauważylibyśmy, że jest inne od wszystkich miejsc, które wcześniej widzieliśmy. Dlaczego? Były w nim przecież domy, ulice, szkoły, przedszkola. Mieszkali ludzie. Co więc było dziwnego? Chcecie wiedzieć?
W tym mieście nikt się nigdy nie uśmiechał. mieszkali w nim sami smutni ludzie - smutni panowie, smutne panie, smutne mamy i babcie, smutni tatusiowie i dziadkowie, i oczywiście smutne dzieci. Nawet nie wiedzieli jak to jest nie być smutnym, bawić się i śmiać. Za to często
z ich oczu płynęły łzy. Tak było zawsze 
i właściwie nikogo to nie dziwiło.
Ale pewnego dnia coś się zmieniło. Do miasta zawędrował szczęśliwy chłopiec. Gdy szedł uśmiechnięty ulicami miasta i pozdrawiał ludzi, których mijał, wszyscy przez chwilę czuli się inaczej. Wszystkim przez chwilę robiło się ciepło koło serca. Chłopca dziwiło, że nikt się nie uśmiechał, ale ponieważ sam był bardzo szczęśliwy nie przeszkadzało mu to. Postanowił w tym mieście zamieszkać. I tak zrobił. Szczęśliwy chłopiec zamieszkał w smutnym mieście i niestety gdy mijały dni z jego twarzy zaczął znikać uśmiech. Pewnie wiecie, że bardzo trudno jest być szczęśliwym gdy wszyscy wokół są smutni. I coraz częściej z oczu chłopca płynęły łzy. Początkowo chłopiec nie zauważył tej zmiany, ale pewnego dnia obudził się tak nieszczęśliwy, że nawet nie chciało mu się wstać z łóżka.
I wtedy przypomniał sobie, że jeszcze niedawno było inaczej, cały czas chciało mu się śpiewać i tańczyć ze szczęścia.

Tak nie może być! – powiedział głośno.

- Ja chcę być szczęśliwy i chcę uszczęśliwiać innych ludzi jak dawniej.
Szybko wstał z łóżka i wyszedł z domu. I wtedy zauważył po raz pierwszy jeszcze jedną dziwną rzecz. Nigdy, mieszkając w tym mieście, nie widział słońca, a całe niebo było pokryte szarymi chmurami niby zasłoną.
- Hej, dziewczynko! - zawołał do dziewczynki przechodzącej obok.
- Kiedy ostatnio świeciło tutaj słońce?

- Jakie słońce? - zapytała smutno smutna dziewczynka.
- Aha - pomyślał, - to dlatego wszyscy są tacy smutni, że nigdy nie widzieli słońca.
- Muszę to zmienić - powiedział głośno.
Pomyślał chwilę (a muszę wam powiedzieć, że był to bardzo sprytny chłopiec), przyniósł wszystkie potrzebne materiały i narzędzia i zaczął budować drabinę. Ludzie przechodzący obok zaczęli się przyglądać. Ich smutne spojrzenia dodawały chłopcu sił. Drabina była coraz dłuższa i dłuższa. Gdy była już tak długa, że sięgała od jednego końca miasta do drugiego, chłopiec oparł ją o najwyższy w mieście dom, schował do kieszeni ostry nożyk i zaczął się ostrożnie wspinać. Wchodził coraz wyżej i wyżej, a smutni ludzie przyglądali się. Gdy był już tak wysoko, że z dołu wydawał się tylko małą plamką sięgnął szarej zasłony z chmur. Wyciągnął z kieszeni nożyk i wyciął w chmurach dziurę tak dużą, jak tylko było to możliwe. I wtedy po raz pierwszy przez dziurę
w chmurze zaczęło świecić słońce. Światło słoneczne powoli zaczęło rozchodzić się po ulicach, domach, zaglądało w każdy nawet najdalszy kąt. I coś się zaczęło zmieniać. Kolory stały się jaśniejsze, żywsze, weselsze. Ludzie poczuli na swoich twarzach ciepło promieni słonecznych. Wesołe promyki zaczęły ich łaskotać po nosach, ustach, policzkach. To było przyjemne. Rozglądali się podziwiając nowe kolory
i powoli zaczęli się uśmiechać. Uśmiechali się coraz szerzej i cieplej najpierw sami do siebie, potem odwracali się do stojących obok
i uśmiechali się do nich.
I to był pierwszy dzień nowego życia w tym mieście. Od tego dnia wszyscy się do siebie uśmiechali i byli szczęśliwi. Zdarzały się oczywiście dni gdy ktoś był smutny, ale wtedy wychodził na dwór, patrzył na słońce, na uśmiechających się ludzi i też zaczynał się uśmiechać.

Anna Grzesiak 

 

 

Gorąco pozdrawiam Pani Natalia 

 

 

 

Drogie Dzieci i Drodzy Rodzice! 

 

Koronawirus

Wysyłam Państwu link do strony, na której znajdują się pomocne wskazówki do rozmowy z dzieckiem na temat koronawirusa. https://psychoterapia.plus/jak-rozmawiac-z-dzieckiem-o-epidemii-koronawirusa/

xfor-more-safet-tips-visit.png.pagespeed.ic.tWNvgqzqTP.webp

 

Oto grafiki, które mogą ułatwić przekazanie informacji o koronawirusie dzieciom, zwłaszcza tym, które porozumiewają się za pomocą komunikacji  alternatywnej. 

 

89762926_3016190998442653_8562228625556897792_o.png?_nc_cat=109&_nc_sid=8024bb&_nc_ohc=Q-l-6Q_NopcAX-2lRo9&_nc_ht=scontent.fwaw3-1.fna&oh=ae9f77e1929771302b52ce9ecd575737&oe=5E9770C0

 

Obraz może zawierać: tekst

Ilustracje zaczerpnięte z facebooka z grupy Atabi komunikacja i technologia wspomagająca. https://www.facebook.com/atabikomunikacja/posts/3016193885109031

 

Ćwiczenia na piątek 20.03.2020r.

 

Ćwiczenia relaksacyjne 

 

Siłacz i słabeusz

Rodzic opowiada dziecku historyjkę, w trakcie której dziecko zachowuje się tak jak bohaterowie opowieści.

Siłacz jest bardzo ciężki, ledwo się porusza, ponieważ ma tak dużo mięśni. Bardzo ciężko jest mu się poruszać, stąpa po ziemi jak zapaśnik sumo po macie. Unosi lewą nogę, później prawą, napręża bicepsy, wydaje z siebie dziwne dźwięki. Jest z siebie bardzo zadowolony. Popisuje się, aż zaczyna brakować mu tchu i powolutku opada z sił. Staje się coraz bardziej słabszy, ma coraz mniej siły. Ręce zwisają wzdłuż tułowia, robi się wiotki i miękki. Jak odpocznie, to znowu pokaże na co go stać ( można powtarzać ćwiczenie kilkakrotnie). Po długim wysiłku siada na swoim miejscu. (Terapia dzieci i młodzieży, pod red. naukową I. Dąbrowskiej- Jabłońskiej, Wyd. Impuls, Kraków, 2012)

 

 

 

Ćwiczenia wspierające rozwój emocjonalny dziecka

 

Emocja na piątek: Lęk

 

Wyobraź sobie, że jesteś tutaj

 

Cel ćwiczenia:

- radzenie sobie ze stresem i lękiem;

- koncentrowanie uwagi;

- stosowanie się do poleceń.

 

 

Opis zabawy

Podczas zabawy dzieci zdejmują kapcie, kto chce może zdjąć skarpetki, zamykają oczy i słuchają instrukcji, która ma za zadanie pomóc im
w wyobrażeniu sobie różnych historyjek, które wywołują pozytywne uczucia.

Realizacja zabawy krok po kroku:

Rodzic mówi dziecku, że zagrają w grę, która nazywa się Wyobraź sobie, że jesteś tutaj, której celem jest pomoc w zrelaksowaniu się, gdy czujemy stres lub lęk.

Mówimy dzieciom, żeby zdjęły buty, skarpetki i zamknęły oczy. Dzieci siadają w siadzie skrzyżnym i rękami na kolanach.

Rodzic prosi, żeby dziecko go dokładnie słuchało i wyobrażało sobie to
o czym mówi rodzic. Przykładowe opowiadanie: Wyobraź sobie, że idziesz na bosaka po mokrej trawie. Pomyśl co czujesz pod stopami. Następnie wchodzisz na drogę, na której znajduje się dużo małych i ciepłych od słońca kamyczków, które delikatnie kłują Cię w stopy. Idziesz przez chwilę po kamyczkach, aż tu nagle wchodzisz do lasu i stąpasz po wilgotnym mchu. Idąc tak długi czas lasem dochodzisz do drogi, która prowadzi na łąkę. Chodzisz po wysokiej trawie i pięknych pachnących kwiatach. Idąc tak długi czas pachnącą łąką dochodzisz do plaży, na której jest bardzo ciepły i przyjemny dla stópek piasek. Powiedz dziecku, że zabawa dobiegła końca i zapytaj czy zabawa była przyjemna dla niego, jeśli nie to dowiedz się dlaczego.

Każdy rodzic może wymyślić Znalezione obrazy dla zapytania: myśli  w chmurce grafika swoją historię do czego gorąco zachęcam.

 

A tu link do bajki o ślimaku dla dzieci posługujących się komunikacją alternatywną :) 

https://www.facebook.com/ciekawskijezozwierzprzedszkoleterapeutyczne/videos/250519115980501/?v=250519115980501

 

 

 

Serdecznie pozdrawiam Pani Natalia 

 

Drogie Dzieci i Drodzy Rodzice!

 

Propozycja ćwiczeń na czwartek 19.03.2020r. które mają na celu poprawę samopoczucia i redukcję stresu. 

                                                                               Znalezione obrazy dla zapytania: uśmiech

 

Ćwiczenia relaksacyjne

 

Cel ćwiczeń:

- redukcja stresu;

- pozbycie się uczucia zmęczenia i napięcia;

- poprawa samopoczucia.

 

Technika relaksacji według E. Jacobsona w modyfikacji B. Kaji.

Technika ta polega na wykonywaniu przez dzieci celowych ruchów wymagających przechodzenia od stanu napięcia do rozluźnienia mięśni w czasie zabawy, którą autorka nazywa zabawą w silnego i słabego.

Schemat ćwiczeń obejmuje kolejno ręce, nogi, mięśnie tułowia, szyi oraz twarzy. Mówimy dzieciom, że będziemy bawić się w silnego i słabego: silny to napięte mięśnie, słaby – mięśnie rozluźnione. Można wprowadzić postaci z bajek czy opowiadań, z którymi dzieci chętnie się identyfikują.”

Przebieg ćwiczeń może być następujący:

- dziecko leży na kocu/ karimacie/ dywanie na plecach, głowa spoczywa na poduszce,
a ramiona leżą wzdłuż tułowia. Dzieci starsze mogą wykonywać te ćwiczenia w pozycji siedzącej. Rodzic instruuje dziecko:

- dziecko zgina prawe ramię, napinając biceps. Mięśnie są mocne. Przez kilka sekund dziecko czuje napięte mięśnie. Stopniowo stają się słabe, rozluźniają się, dziecko powoli kładzie ręce wzdłuż tułowia. To samo wykonuje lewą ręką.

- dajemy dziecku do prawej dłoni np. klocek , a dziecko ściska go najmocniej jak potrafi.
W tym momencie dziecko jest silne i napina mięśnie prawej ręki. Po paru sekundach rozluźnia mięśnie. Powtarza ćwiczenie z lewą ręką.

Wszelkie komunikaty kierowane do dziecka należy wypowiadać powoli i  spokojnym tonem.

Po wykonaniu powyższych ćwiczeń, dziecko odpoczywa, leży chwilę nie poruszając się, oddycha spokojnie.

W podobny sposób ćwiczymy kolejne partie mięśni .Ćwiczenia trwają około 10-15 sekund. Przerwy między ćwiczeniami trwają tyle samo.  (Terapia dzieci i młodzieży, pod red. naukową I. Dąbrowskiej- Jabłońskiej, Wyd. Impuls, Kraków, 2012)

Zachęcam wszystkich rodziców do wspólnych ćwiczeń z dziećmi w celu redukcji stresu i poprawy samopoczucia :) 

 

Pisanie nosem

Podczas tej zabawy odprężamy kark i szyję. Stajemy wygodnie. Mówimy dziecku, żeby wyobraziło sobie, że jego nos to ołówek/kredka/pędzel, którym może pisać. Prosimy, żeby dziecku zwróciło głowę w lewą stronę i zaczęło pisać swoje imię. Ruchy głową powinny być powolne. Dziecko może rysować kwiatek, ósemkę i inne rzeczy.

 

Ćwiczenia wspierające rozwój emocjonalny dziecka.

 

 

Emocja na czwartek - ZŁOŚĆ 

 

Cel ćwiczenia:

- radzenie sobie ze złością;

- samokontrola;

- koncentracja uwagi;

- stosowanie się do poleceń

 

  • Złość do kosza

Potrzebne materiały:

- mały kosz na śmieci lub pojemnik, kartka, przybory do pisania.

 

Złość do kosza to zabawa polegająca na wymyślaniu przez dzieci sytuacji, które wywołują u nich złość.

 

Opis zabawy:

Rodzic prosi dziecko, żeby przeprowadzili razem burzę mózgów i dzięki niej stworzyli listę rzeczy, bądź sytuacji, które wywołują złość u dziecka. Można, a nawet trzeba pomóc dziecku w przypominaniu sobie takich sytuacji. Dziecko może narysować daną sytuację na kartce. Jeżeli  nie wie jak narysować, to rodzic może zapisać ją lub pomóc dziecku w narysowaniu. Gdy już wykonaliśmy powyższe polecenia, zachęcamy dziecko do „wyrzucenia” swoich różnych rodzajów złości przez wrzucenie kartki papieru do kosza.

Realizacja zabawy krok po kroku:

Rodzic siada z dzieckiem bądź dziećmi na dywanie i informuje, że zagrają w grę pod tytułem Złość do kosza, której celem jest zrozumienie z jakich powodów dziecko się złości, czego nie lubi robić, a także w jaki sposób może sobie poradzić z nieprzyjemnym uczuciem. Rodzic mówi swoim pociechom, że będą mogły wyrzucać swoje złości do kosza, aby się ich pozbyć, po tym jak znajdą dobry sposób na radzenie sobie ze złością. (takimi sposobami może być np. pompowanie balona, szybkie rysowanie kredkami po kartce, liczenie do 10, spokojne oddychanie itp.) Podsuwamy dzieciom takie rozwiązania.

Na koniec zabawy rodzic chwali dziecko za identyfikację rzeczy, które wywołują u niego złość i za znalezienie skutecznych strategii radzenia sobie ze złością.

Rodzic może zapytać dziecko o to jak się czuło kiedy mówiło o swoich trudnych emocjach i jak się czuło kiedy wyrzucało swoją złość do kosza.

 

Miłej zabawy życzy Pani Natalia

 

W piątek kolejne ćwiczenia regulujące pracę emocji :) 

Trzymajcie się cieplutko :)

Znalezione obrazy dla zapytania: serduszko 

 

 

 

 

 

 

Intranet

Kontakt

Zespół
Szkolno-Przedszkolny nr 1
w Nowym Dworze Mazowieckim

ul. Młodzieżowa 1
05-101 Nowy Dwór Mazowiecki
NIP: 5311688691, REGON: 146254836

Sekretariat Zespołu - tel./fax 22 775 50 00
PP5 - 22 775 58 71
SP7 ul. Młodzieżowa 1 - 22 775 50 00
SP7 ul. Młodzieżowa 3- 22 775 32 10

Deklaracja Dostępności

Mapa - lokalizacja

Newsletter

Dopisz się do newslettera.

Godziny otwarcia

Godziny pracy sekretariatu zespołu

Godziny otwarcia poniedziałek-czwartek 7:30-16:00
  piątek 7:00-15:00

 

Stopka

Copyright Zespół Szkół w Nowym Dworze Mazowieckim

Rozmiar czcionki

Wersja o wysokim poziomie kontrastu

Przełącz się na widok strony o wysokim kontraście.
Powrót do domyślnej wersji strony zawsze po wybraniu linku "Graficzna wersja strony" znajdującego się w górnej części witryny.